gates-bridges

Disa vende njihen për malet e tyre; të tjera, për detet. Shqipëria njihet për diçka më të zakonshme: për “dyert” që nuk u mbyllën kurrë për mysafirin dhe për “urat” që siguruan se ajo nuk mbeti kurrë e izoluar.

Këto porta dhe ura nuk janë thjesht gurë të trashëguar; ato mishërojnë mënyrën se si ky popull ka zgjedhur të jetojë i hapur, por i palëkundur; i lidhur me të tjerët, por me identitet të dallueshëm. Përmes tyre kaloi Via Egnatia ose Rruga e Arbërit dhe historia e një kontinenti; brenda tyre qëndron Besa, një zotim që ka më shumë peshë se vetë guri.

Një vend ndërtohet pikërisht si një urë: gur mbi gur, brez pas brezi, me mençuri dhe guxim. Dhe e gjen jetën e tij të dytë në të njëjtin vend: në sytë e një fëmije që e sheh për herë të parë.

Ky botim është pikërisht kjo: një portë që e hapim për fëmijët tanë dhe një urë drejt së ardhmes së vendit tonë. Sepse kushdo që mëson të hapë porta dhe të ndërtojë ura, nuk e trashëgon thjesht një vend; ai e ndërton atë.